Ik weet dat er soms vreemde dingen gebeuren als ik in de buurt ben. Maar wat er laatst gebeurde sloeg werkelijk alles! Weet je niet waar ik het over heb? Nou, ik zal het uitleggen. Ik ben een 26 jaar oude vrouw, vrijgezel en woonachtig in een klein appartementje in Nederland. Een op een houtje bijtende kunstenares, die ernstig verslaafd is aan De Sims 2 en alle uitbreidingen.
Weet je, er zijn van die dingen die gewoon uit de hand lopen... Het laatste wat ik me kan herinneren is dat ik ik in slaap viel in mijn bed, met mijn kat naast me op het hoofdkussen.
Ineens zie en voel ik een soort fel-witte flits, en daar stond ik, temidden van HEEL VEEL blauw!
Voordat ik zelfs maar bij mijn positieven kon komen, werd ik in een soort grasland met bomen gesmeten. ARGH! Wat gebeurde er allemaal?
Ik stond op, klopte het stof van mijn kleren en begon wat rond te kijken. Het zag er erg verlaten uit. Waar in Will Wright's naam was ik?
HELP! Kan iemand mij zien?
Ik besloot een eindje te gaan lopen. Op die manier kon ik misschien een manier vinden om weer thuis te komen. Vergeet het maar: Na heel veel gewandeld te hebben, kreeg ik ongelooflijke pijn aan mijn voeten. En nog steeds zag ik enkel bomen en gras, met hier en daar een weg. Wacht eens even...
Een rare witte brievenbus met een zeer ouderwetse vuilnisbak ernaast. Het kwam me ergens bekend voor, maar ik kon er mijn vinger niet op leggen, zelfs niet als ik diep nadacht. Trouwens, mijn voeten waren moe, en ik kan niet denken met vermoeide voeten!.
Net toen ik even in het gras wilde gaan zitten, kwam er iemand langs. Dankbaar dat ik nu de weg naar huis kon vragen, begroette ik haar. haar naam was Amalia Jansen. Ik keek haar aan en schrok heel erg...
"Jij bent een SIM! Kijk nou toch"
Amalia leek een beetje verrast te zijn over mijn geschokte reactie. Ze keek naar haar vingers en scheen te besluiten dat die er normaal uitzagen.
"Yep. Nou en?" antwoordde ze.
"Dit is ONGELOOFLIJK! Wacht, dan maak ik een foto van je!" gilde ik. Natuurlijk kwam ik er op dat moment achter dat ik mijn tas niet bij me had.
"Luister, meid," zei Amalia. "Je bent gewoon wat je bent. Accepteer dat en leer ermee leven."
Ik schrok me wild!
"J.. je bedoelt... dat ik ook een... een..."
"Sim ben, jazeker", zei ze. "Het is me wel duidelijk dat je er niet je hele leven al één bent.Kijk, ik weet niet hoe je hier terecht bent gekomen, maar je zult toch verder moeten met je leven."
"Maar... maar ik heb niet eens een huis!"
"Jij bent volwassen. Je kunt doen wat je wilt, man, daar zou ik een moord voor doen! Koop dit lapje grond hier, en bouw er een klein huisje op, met wat meubels en zo. Je zult je snel beter voelen. Als je me nu wilt verontschuldigen, ik moet nog meer kranten rondbrengen."
"Wonen er hier nog meer mensen dan?" sputterde ik. Amalia had me al de rug toegekeerd en zwaaide vaag in de lucht, en sprak "Wij zijn geen mensen, wij zijn Sims!" voor ze langzaam vervaagde en uiteindelijk verdween.
Ik besloot om eens in de krant te kijken. Misschien stond er iets in over mijn eh... 'situatie'.
Helaas, het meest interessante wat erin stond, ging over een vampiristische zombie die een klein meisje aanviel om haar tedybeer op te eten.
Omdat ik inmiddels ontzettende pijn aan mijn voeten had, was ik maar in het gras gaan zitten. Wat nu?
Waar ik ook verzeild was geraakt, het was me wel duidelijk dat ik ver van huis was!
Zou ik echt een Sim zijn geworden?
Wacht eens even, geselecteerde Sims hebben altijd een...
