Toen Nefje de verbrande macaroni opdiende, keek Odie haar vreemd aan. Ik staarde wijselijk voor me uit..
Maar toen iedereen de eerste happen nam, kon het echt niet meer uitblijven.
'Iehwl,' vond Dieter. 'Dit spul lijkt wel karton!'
'Sorry jongens, Nimi heeft gekookt,' zei Nefje en nam een paar grote happen. 'Ik denk toch dat je er de volgende keer wat water bij moet doen, Nimi.'
'Nouja! We zitten hier net. Suzanne heeft een vrouw geschilderd die we allemaal kennen, jullie pianospel is ook niet al te best- ik denk dat we geen van allen vaardigheden hebben als Sims!' verdedigde ik mezelf.
'Ik wel,' verklaarde Suzanne. 'Ik heb de hele middag staan schilderen en nu heb ik een punt voor creativiteit.'
Verdrietig schoof Nefje haar kommetje weg. 'Ik vraag me toch wel af hoe we hier ooit uit gaan komen hoor.. Stel je voor dat we straks oud worden en daarna dood gaan en dan voor altijd hier moeten rondspoken!' Ze veegde haar opkomende tranen gauw weg en keek treurig naar haar bord verbrande macaroni.
'In dat geval,' zei Suzanne met volle mond, 'moeten we maar vlug gaan leren koken, eh?'
Die avond hadden we de open haard aangestoken en zaten Suzanne en Mogway gezellig bij het vuur. Mogway pakte de krant erbij.
'Ik ga het avontuur opzoeken, Suus!'
'Hoe bedoel je?'
'Ik heb een baantje gevonden! Op een ambassade, klinkt niet zo spannend maar dat wordt het nog wel,' zei Mogway tevreden.
'Oh da's mooi, dan kunnen we kleren kopen! Ik vind dit wit zo... wit.'
In de keuken waren we met de rest van de bewoners gezellig een balletje aan het trappen. Alleen Odie paste er niet bij, maar die vermaakte zich wel met het toejuichen van Nefje.
Toen de meesten naar boven waren vertrokken voor een lekker warm bad, schreef ik over deze bijzondere dag in mijn dagboek. Normaal had ik geen dagboek, maar dit wilde ik wel opschrijven.. Of zou ik morgenochtend wakker worden in mijn eigen vertrouwde bed, en zou het allemaal een droom blijken te zijn?
